Fietsen voor Steef is de naam van deze site en van onze beide teams. Maar wie is die Steef eigenlijk? Hieronder kun je zijn verhaal lezen: hoe het begon, hoe het allemaal goed leek te komen en hoe dat helaas de stilte voor de storm bleek te zijn. Helaas is Stefan niet alleen. Eén op de drie van ons zal in zijn leven kanker krijgen. Eén op de drie…
Lees hieronder het verhaal van 'onze' Steef.

Hoe het in 2005 begon…
Ik had last van mijn been tijdens het squashen en ging hiervoor naar de huisarts. Die stuurde me naar de fysiotherapie, maar daar hadden ze al snel door dat er iets anders aan de hand was. Dus werd ik voor verdere onderzoeken doorverwezen naar het ziekenhuis: eerst lokaal in Geldrop, van daaruit naar de Daniel den Hoed-kliniek in Rotterdam. Daar werd enkele weken later de diagnose kanker gesteld. De onzekerheid waarin ik tot die tijd had verkeerd, maakte op slag plaats voor verslagenheid en ongeloof; mijn wereld stond op zijn kop! Gelukkig was behandeling goed mogelijk en al snel lag er een plan van aanpak op tafel. Dit verliep eigenlijk zeer voorspoedig, hoewel na een tijdje wel duidelijk werd dat mijn been nooit meer de oude zou zijn: ik mis nu een stukje spier en mijn lymfevaten zijn aangetast, waardoor vocht slecht wordt afgevoerd en ik een steunkous moet dragen.

Uit deze negatieve periode kwam gelukkig ook iets positiefs voort: één van de mensen die ik op ziekenbezoek kreeg, was mijn collega Kim. Na enkele weken groeiden deze bezoekjes uit tot een heuse relatie. In het begin was dit wel vreemd voor mij; ik was tenslotte ziek en wist nog niet wat de resultaten van de behandeling zouden zijn. Maar tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik toen de juiste keuze heb gemaakt: ik koos voor Kim en Kim koos voor mij.

Vijf jaar later
Na deze periode bleef ik vijf jaar lang onder controle staan. Op 5 oktober 2010 zou de laatste controle zijn. Dus mijn vader en ik rijden die ochtend naar het ziekenhuis in Rotterdam, vol goede hoop. Het begint er op te lijken dat ik nu echt 'schoon' zal zijn, alleen nog even een laatste gesprek. De arts vertelt dat de MRI-scan van mijn been in orde is. Dan komt de longfoto en zegt hij: "Jongen, dit ziet er niet goed uit". We schrikken, ik voel de grond onder me wegzakken. Maar meteen weer bij de les blijven; wat nu? Volgende week een afspraak bij een andere arts. Binnen een half uur staan we buiten. Vlug bel ik Kim, die inmiddels zeven maanden zwanger is van ons eerste kindje. Dit moet ze weten, dit verwacht ze niet, dit verwacht niemand.

Een week later krijgen we bij de oncoloog te horen dat op beide longen kankercellen zijn aangetroffen. De vorm hiervan is zo ernstig dat het niet operabel is. Het enige wat hij kan bieden is een chemobehandeling die bij slechts 30% van de mensen aanslaat. Een alternatief is er niet. De behandeling is levensverlengend en zal de kanker niet genezen. 'Schoon' zal ik nooit meer worden. Mijn wereld stort nog verder in, maar ik moet sterk blijven voor Kim. Ik wil er zijn voor haar en ons ongeboren kindje. Hier strijd ik voor.

Twee weken later, na mijn eerste chemo, vertellen mijn vrienden me dat ze gaan fietsen. En de Alpe d'Huzes nog wel. Want er alleen voor ons zijn, vinden ze niet genoeg. Ze willen meer doen, voor mij, voor Kim, voor ons kindje en voor alle mensen die vechten of hebben gevochten tegen kanker. Ik ben weer stil, maar dit keer vol trots.

Hoe het verder ging
Na die eerste chemokuur was het een half jaartje relatief rustig. De groei stond stil! Een half jaar tijd gewonnen, met een goede kwaliteit van leven. In november 2011 heb ik in korte tijd twee keer een klaplong en blijkt tijdens een controle in Rotterdam dat de uitzaaiingen langzaam toch weer zijn gegroeid. Het enige wat ze me nu echter kunnen bieden, zijn fase 1-onderzoeken. Samen met Kim kies ik voor de kwaliteit van leven en probeer ik zo goed en kwaad als het kan de draad weer op te pakken. Ja, de uitzaaiingen groeien en er kan 'niets' aan worden gedaan, maar ze groeien langzaam en dat is al heel wat. Dat het ineens kan omslaan...dat weet ik, maar daar gaan Kim en ik niet vanuit!

November 2012: opnieuw naar het ziekenhuis. Eerst lijkt het erop dat ik vocht achter de longen heb, maar al snel blijkt dat mijn kortademigheid en het vele hoesten worden veroorzaakt door de uitzaaiingen die in korte tijd sterk zijn gegroeid... Het goede nieuws: sinds kort is er een nieuwe chemo die mogelijk helpt en een verlenging van een paar maanden zou kunnen geven. Opnieuw moeten we kiezen: kwaliteit of kwantiteit, chemo of geen chemo, zo veel mogelijk genieten van Isa en ook haar 3e verjaardag met z'n 3tjes willen vieren. Wat is wijsheid?
Ik besluit te beginnen met de chemo, maar wordt er binnen twee weken ontzettend ziek van. Mijn lever kan het niet aan en dus kan ik niet anders dan stoppen. Ruim een maan later zijn mijn bloedwaarden weer in orde en mag ik opnieuw beginnen, met een lagere dosis. Nu maar hopen dat ik er niet zo ziek van word... Want dat kwaliteit wel heel erg belangrijk is, is eens te meer duidelijk geworden!